Polish Czech English Estonian French German Italian Russian Slovak Ukrainian

Miejscowości

Borowina

Borowina położona niecały kilometr na północ od Józefowa przy głównej drodze do Zamościa. Jest malowniczą, dawną wsią należącą do Ordynacji Zamojyskiej.
Do 1954 roku wieś, należała do gminy Krasnobród w powiecie zamojskim, jednocześnie będąc w obrębie józefowskiego okręgu szkolnego. Następnie przyłączono ją do nowo utworzonej gromady Józefów. Po likwidacji gromad - weszła w skład gminy Józefów.
We wsi mieszka obecnie 235 osób.


Brzeziny

Wieś położona jest na skraju Roztocza, na północny - zachód od Józefowa, od wschodu ograniczają ją bagna. W okolicy spotkać można rzadką żurawicę.
Znana informacja pochodząca z 1879 roku dotycząca Brzezin mówi, że miejscowość należała wówczas do gminy Aleksandrów w powiecie biłgorajskim..
Ciekawostką jest, iż w roku 1943, przy okazji koncentracji pod Brzezinami oddziałów AK (kompanie "Selima" i "Kuby", pluton józefowski "Piasta"- Józefa Pardusa i in.), która miała miejsce 6 lutego tego roku - odbyło się tu pierwsze oficjalne spotkanie kadry AK ze sławnym "Miszką Tatarem", który dowodził zbiegłymi z niewoli niemieckiej jeńcami radzieckimi.
Do ciekawostek w Brzezinach należą pozostałości po dawnym jeziorze położonym między piaskowymi wydmami.


Czarny Las

Czarny las jest osadą młodą założoną w 1938 roku. stosunkowo niedawno powstałą.
Zamieszkuje ją 45 mieszkańców.
Zabudowania wsi rozrzucone są na dużej przestrzeni wśród pięknych sosnowych lasów. Wieś położona jest w odległości 8 km na wschód od Józefowa.


Długi Kąt

Wioska położona w odległości 6 km na wschód od Józefowa.
W połowie XVIII wieku wieś należała do dóbr Ordynacji Zamojskiej, do tzw. klucza józefowskiego. Notatka z 1880 roku informuje, że w skład Długiego Kątu wchodziła wówczas wieś i folwark ordynacki. Miejscowość pod względem administracyjnym należała do gminy Majdan Sopocki w powiecie bilgorajskim.
W roku 1880 we wsi nazywanej wówczas Kątami mieszkańcy Warszawy - Julian Urlich i technik Kazimierz Żarski założyli pierwszą w powiecie zamojskim fabrykę mebli giętych.
W czasie okupacji hitlerowskiej wieś była kilkakrotnie represjonowana. 20 września 1942 roku hitlerowcy zamordował: tu 4 osoby, które najpierw postrzelili, a potem żywcem zakopali. 4 lutego 1943 roku w Długim Kącie Niemcy urządzili obławę. Część mieszkańców schroniła się do pobliskich lasów. 6 osób zostało wywiezionych do Zamościa, a 3- zabite. 2 sierpnia tego roku zamordowano 7 osób z Długiego Kątu, wielu mieszkańców wsi wywieziono na roboty do Niemiec.
Na skraju wsi znajduje się drewniany kościół pw. Najświętszej Marii Panny Nieustającej Pomocy i św. Józefa. Jest to kościół Polskokatolicki.
Warto go obejrzeć. Prezbiterium kościoła zwrócone jest na południowy wschód. Budynek ma murowaną apsydę, wzniesiono go w 1975 r., na planie prostokąta. Od frontu ma szeroką kruchtę. Do prezbiterium dostawiona jest węższa półkolista w planie apsyda.
Z obydwu stron prezbiterium znajdują się zakrystie. Prawa wysunięta jest poza wydłużoną ścianę nawy. Z przodu nawy umieszczony jest chór muzyczny wsparty na dwóch słupach.
Okna nawy zamknięto półkoliście a w apsydzie mają formę krzyży. Nawa i prezbiterium przykryte są pozornym sklepieniem o mocno spłaszczonym łuku.
Dach kościoła jest dwuspadowy. Na dachu od frontu dostawiono wieżyczkę. Druga wieżyczka umieszczona jest nad prezbiterium.
Mieszka tutaj 842 osoby. We wsi funkcjonuje jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej.


Florianka

FloriankaOsada leśna Roztoczańskiego Parku Narodowego ze stajenną hodowlą konika polskiego, otoczona bogactwem wielości gatunków drzew i krzewów. Znajdziemy tu dąb Florian o obwodzie.7,4 m, jeden z największych w Polsce wiązów szypułkowych (5 ni w obwodzie) oraz brzozy papierowe, jodły kalifornijskie, korkowce amurskie, modrzewie syberyjskie, cisy pospolite i wiele innych.
Florianka położona jest w odległości 1 1 km od Józefowa. Jest to maleńki przysiółek- mieszka w nim zaledwie kilka osób.
Podziwiać tu można zespół szkółek leśnych i ogrodniczych dawnej Ordynacji Zamoyskiej zajmujący powierzchnie około \b ha. Zachowały się w nim dwie kwatery rzadkich roślin. W kompleksie znajduje się drewniana gajówka z 1830 roku i pochodzące z XIX wieku murowane: dom ogrodnika, obory, stodoła oraj piwnica - magazyn.
Nazwa wsi miała się jakoby wywodzić od imienia Floriana Szarego, protoplasty rodu Zamojskich i jego siostry, która opatrywała pod dębem we Floriance rany Floriana, ranionego przez niedźwiedzia.
Istnieje też prawdopodobieństwo, że to któryś z poprzedników Jana Zamyskiego o imieniu Florian (było ich kilku) został raniony przez niedźwiedzia i po nim pozostała nazwa wsi.
We Floriance, w leśniczówce urodziła się malarka, Aleksandra Wachniewska, z domu Fejfer - Stankowska.

 

Górecko Stare

XV wieczna wioska na pograniczu Roztocza i kotliny Sandomierskiej. Górecko Stare leżało niegdyś w obrębie włości szczebrzeskiej, która przed kupieniem jej w 1592 rokiem przez Jana Zamoyskiego należała do powiatu krasnostawskiego w ziemi chełmskiej. Po 1593 roku wieś została włączona w skład Ordynacji Zamojskiej.
Według rejestru poborowego z 1589 roku istniały tu : mały staw, sadzawka, mały młyn, karczma, browar winnica i maziarnia, w której wyrabiano smołę i dziegiedź. Podczas II wojny światowej ( czerwiec 1943 rok ) Niemcy podjęli nieudaną próbę zastąpienia ludności miejscowej osadnikami ukraińskimi. W czerwcu 1944 r. wieś spacyfikowano w odwecie za pomoc okazywaną partyzantom. Obecnie we wsi mieszka 343 osoby.


Górecko Kościelne

Miejscowość ta początkowo nazywana była Wolą' albo Hutą. Osadzona została w 1582 roku we włości; skiej Górków nad potokiem Stróżka - dzisiejszy Szum.
W 1593 roku wieś razem z włością szczebrzeszyńską przeszła w posiadanie Jana Zamoyskiego. Włączono ją do Ordynacji Zamoyskiej - stała się dziedzictwem kolejnych ordynatów. Ich władzy podlegała do XIX wieku.

Parafię w Górecku Kościelnym erygowano w II połowie XVII w. Uposażona została przez Marcina Zamoyskiego. Duszpasterstwo w parafii prowadzili franciszkanie konwentualni (prowincja ruska, kustodia zamojska). Zostali tutaj sprowadzeni z Zamościa w 1668 roku przez Marcina Zamoyskiego i pracowali do kasaty klasztoru po powstaniu styczniowym. Po nich duszpasterstwo przejęli księża diecezjalni. Pod koniec wieku w klasztorze przebywało 5 zakonników. Do początku w. XIX parafia należała do diecezji chełmskiej (dekanat zamojski). W okresie późniejszym zmieniła się przynależność dekanalna : Biłgoraj, Tarnogród, Szczebrzeszyn i wreszcie Józefów. Teren parafii był bardziej rozległy od dzisiejszego. W roku 1919 powstała nowa parafia w Tereszpolu, a w roku 1936 w Aleksandrowie. W okresie II wojny światowej parafia ucierpiała na skutek akcji przeciwko partyzantom. Przy parafii istnieje stary i bardzo obszerny cmentarz grzebalny.
Przy kościele funkcjonuje mała biblioteka. W 1996 r. montowano i oddano do użytku Diecezjalny Dom Rekolekcyjny. W r. 1998 (3 - 8 maj) parafia przeżywała Jubileusz 350-lecia objawień św. Stanisława BM. Dla uczczenia Roku Jubileuszowego na placu obok cmentarza grzebalnego wybudowano pomnik Papieża Jana Pawła II oraz amfiteatr, w którym odbywają się Diecezjalne Festiwale Pieśni Maryjnej.
Należy podkreślić, iż bardzo mocno rozwinął się kult św. Staława BM, który sięga tu r. 1648, tzn. czasów, kiedy, zgodnie z dawnymi przekazami, miał w Górecku ukazać się ten święty.
Pierwsza drewniana kaplica została wzniesiona, w tym miejscu, w r. 1668 z fundacji Marcina Zamoyskiego. W roku 1720 nowe uposażenie zostało ufundowane przez Tomasza Józefa Zamoyskiego starostę najprawdopodobniej z równoczesnym wzniesieniem nowego kościoła lub poszerzeniem pierwotnej kaplicy. Kościół w XVIII wieku został spalony przez Szwedów. Obecny kościół wzniesiono w 1768 roku z fundacji Jana Jakuba Zamoyskiego, a w roku 1778 konsekrowany przez bp Melchiora Jana Kochanowskiego.

Kościółek w Górecku KościelnymProponujemy wejść do środka kościoła. Prezbiterium kościoła wrócone na południe. Drewniany, o konstrukcji zrębowej, oszalowany, na kamiennym podmurowaniu. Nawa prostokątna pięcioprzęsłowa z prezbiterium węższym, dwuprzęsłowym, zamkniętnym trójbocznie, przy którym od strony wschodniej zakrystia, od zachodniej skarbczyk. Przy nawie od północy wieża. Wnętrze wyłożone boazerią w 1927 r. W prezbiterium i części środkowej nawy pozorne sklepienia kolebkowe na jednym poziomie, w częściach bocznych nawy niższe.
Belka tęczowa - z krucyfiksem barokowym z 2. poł. w. XVIII. Dachy dwuspadowe, pobite gontem,. Nad nawą widać wieżyczkę na sygnaturkę, hełm w kształcie barokowym z lat 1897 - 98, pokryty. Wyposażenie wnętrza rokokowe z 2. poł. XVIII wieku. Ołtarz główny z roku 1777, z bramkami rzeźbami Chrystusa u słupa, św. Piotra, Pawła, Mikołaja, Wojciecha i aniołów oraz obrazy: św. Stanisława bm i MB Anielskiej. Ołtarze boczne: jeden z rzeźbami św. Ojców kościoła i obrazem .Antoniego z 2. poł. w. XVIII w sukience srebrnej barokowej, św. Rodziny, św. Mikołaja; drugi z rzeźbami proroków i obrazem Matki Boskiej Szkaplerznej w sukience srebrnej rokokowej, św. Franciszka i św. Barbary. Ciekawie przedstawia się ambona z rzeźbami czterech ewangelistów. Konfesjonał z obrazem Dobrego Pasterza z 1. poł. XIX wieku. Fotel i dwa taborety w stylu barokowym z w. XVIII. Na chórze muzycznym cudne 12 - głosowe organy, wykonane w r. 1906 przez Slicińskiego ze Lwowa. Dzwonnica natomiast wzniesiona w 1787 roku. Położona w północno - zachodniej części cmentarza kościelnego. Murowana z kamienia, dwukondygnacyjna. W dolnej kondygnacji ciekawe, głębokie arkadowe wnęki, w górnej przeprute trzy arkady na dzwony, ściany rozczłonkowane lizenami. Daszek czterospadowy. W dzwonnicy wisi 3 dzwony.

Cmentarz kościelny otoczony murem kamiennym zapewne z końca w. XVIII z czterema kapliczkami w narożach, w których obrazy: Koronacja Matki Boskiej, Matka Boska z śś. Antonim i Franciszkiem, Ukrzyżowanie, św. Roch, o tradycjach barokowych z końca w. XVIII lub pocz. w. XIX oraz obraz św. Stanisława bpa z pocz. w. XIX ludowy.
W obrębie cmentarza figury zaliczane są do wytworów sztuki ludowej. Są tu również kamienne rzeź-by. Jedna z nich przedstawia postać św. Jana Nepomucena. Stoi na grobie Jana Shopa (zmarłego w 1894 roku). Druga przedstawia św. Michała. Umieszczona jest na grobie Michała Wolanina (zmarłego w 1847 roku).
Na cmentarzu jest pomnik poświęcony powstańcom z 1863 roku, a także pomnik ku czci bohaterów II wojny światowej. Ter drugi został wykonany w 1970 roku przez Adama Grochowiczaj z Siedlisk. Ufundowało go społeczeństwo Józefowa.
Przy cmentarnej bramie stoi dawna drewniana kaplica z 1910 roku.
Na zachód od kościoła rozmieszczone są poszczególne stacje drogi krzyżowej. Autorem rzeźb jest Jan Pastuszek z Józefowa. Kapliczki postawili mieszkańcy Aleksandrowa i Tereszpola.

Kapliczka na rzece SzumW Górecku Kościelnym znajduje się także inny niezwykle interesujący obiekt - kapliczka "na wodzie", ustawiona na palach umieszczonych w korycie rzeki Szumki. Otacza ją drewniany pomost. Pochodzi z początku XX wieku. Znajdujący się w niej ołtarz z obrazem św. Stanisława ma charakter barokowy i pochodzi z XVIII wieku.
Wcześniej na jej miejscu stała inna - zbudowana najprawdopodobniej w 1648 roku, po objawieniu św. Stanisława.Między kościołem a kapliczką "na wodzie", na skraju zabytkowej alei dębowej, stoi modrzewiowa kapliczka "pod dębami" pochodząca z XIX wieku. W jej wnętrzu umieszczony jest późnorenesansowy ołtarz z I polowy XVII wieku. Jest w nim obraz przedstawiający św. Stanisława pochodzący z 1631 roku (potem go przemalowano), św. Agnieszkę i św. Barbarę. Niżej znajduje się obraz z wizerunkiem narodzin Matki Bożej. Za ołtarzem widnieje pień sosny, która rosła niegdyś w kapliczce.
We wsi zobaczyć można także studnię kołowrotową z wałem korbowym, przydrożną figurę i kamienny krzyż przydrożny.
W latach dwudziestych XX wieku Górecko Kościelne należało do gminy Aleksandrów w powiecie zamojskim.
W czasie kampanii wrześniowej, 17 września 1939 roku niedaleko wsi biegły linie obronne 204 rezerwowego pułku pie choty ppłk W. Eichlera. 24 czerwca 1943 roku Górecko Kościelne razem z Góreckiem Starym zostały wysiedlone prze Niemców. Na miejsce usuniętych Polaków hitlerowcy przywieźli Ukraińców z powiatu tomaszowskiego i hrubieszowskiego. Ludność ukraińska jednak, ze strachu przed zemstą polskich partyzantów po kilku dniach uciekła. Niedługo potem uciekli także Ukraińcy przywiezieni do Górecka Starego.
Obecnie miejscowość należy do sołectwa Górecko Stare. Mieszka tutaj 40 osób.


Górniki

Jest to dawny ośrodek przemysłowy Ordynacji Zamojskiej. W połowie XVIII wieku Górniki należały do klucza józefowskie-go Ordynacji Zamojskiej. W 1880 roku działała tu olejarnia. Miejscowość podzielona jest na Górniki Nowe i Górniki Stare. Łącznie mieszka w niej 366 osoby. Działa tutaj Ochotnicza Straż Pożarna. W pobliżu Górnik znajduje się nieduży młyn i pozostałe po kopalni piasku dawne wyrobiska. Na zachodnim końcu wsi stoi ludowa kapliczka.


Hamernia

Wieś leży na wysokości 250 m n.p.m. na piaszczystej i nie Roztocza, przy granicy z Równiną Puszczańską. Mieszka w niej 368 osób.
W roku 1729 w Hamerni Ordynacja Zamoyska zbudowała papiernię. Początkowo dzierżawcą papierni (jak i hamerni) był Zyd, Lejbuś Kahan. W 1741 roku dzierżawił ją Lewko Sandrowicz. Po roku 1761 dzierżawcami byli potomkowie Żyda Szmulowicza. W latach 1822 - 1828 dzierżawcą był Cala Wax, właściciel hebrajskiej drukarni w Józefowie. Po jego śmierci papiernie dzierżawili Abraham i Szaja Waxowie, synowie Caly razem z przedsiębiorcą józefowskim - Szmulem Segelmanem. W 1833 zakładem administrowała sama Ordynacja Zamoyska. Kolejnymi dzierżawcami byli Anglik Kadsiey, a po nim Stanisław Plewczyński. po bankructwie tego ostatniego papiernię dzierżawiła spółka Goldman Gerympter, a od roku 1865 Żyd Ulrych i jego sukcesorzy.
Hamernia została osadzona w początkach XVIII wieku w dobrach Ordynacji Zamojskiej. Znajdował się w niej młyn i austeria (czyli karczma). W roku 1827 było tu 58 domów z 238 mieszkańcami.
Papiernia została zniszczona na początku lat czterdziestych XIX wieku. Powodem tego była wielka powódź i pożar. Właściciele za uzyskane odszkodowanie odbudowali i zmodernizowali zakład, ale w 1849 roku, a potem w 1870- kolejne powodzie znów go zniszczyły. W maju 1883 roku zakład spłonął w wielkim pożarze. Po tych zniszczeniach jego odbudowa okazała się już nie-opłacalna.
Nazwa wsi pochodzi od drugiego działającego tu zakładu - od hamemi, zakładu obróbki metali. Manufaktura ta powstała w połowie XVIII wieku. Główny jej budynek postawiony został w 1753 roku.
Młot w hamerni napędzany był za pomocą koła wodnego ustawionego na śluzie spiętrzającej wody Sopotu. Do roku 1804 zakład był dzierżawiony przez rodzinę Waxów. Wytwarzano w nim armaturę, rury miedziane, kotły (tzw. burtaki), okucia, blachę miedzianą dla różnych zakładów, proste naczynia browarne i kuchenne. Głównym odbiorcą tych wyrobów była Ordynacja Zamojska.
Ruiny dawnej papierni i hamerni można dziś zobaczyć nie-daleko współczesnych zabudowań wsi, w rezerwacie "Czartowe Pole".
W 1943 (4 i 10 lutego) roku Hamernia została dwukrotnie spacyfikowana. Za pierwszym razem Niemcy zamordowali tu 3 osoby - w tym jedną spalili żywcem. Spłonęły także 4 gospodarstwa i gajówka Karczmisko. 10 lutego hitlerowcy do obozu przejściowego w Zamościu wywieźli 20 mężczyzn. Kolejna pacyfikacja miała miejsce 4 lipca tegoż roku.
W Hamerni chronili się partyzanci. Miały tu także miejsce ich potyczki z hitlerowcami. Pluton Stanisława Makucha ps. ?Kruk" urządził tu 8 lutego 1943 roku zasadzkę na kolumnę samochodów z wojskiem pacyfikacyjnym i zniszczył 2 wozy.
Mieszkańcy z Hamerni zostali wysiedleni 4 czerwca 1943 roku. Na ich miejsce osiedlili się Ukraińcy, ale uciekli już po kilku dniach obawiając się partyzantów.
Zobaczyć tu można zajmujący około 4,5 ha dawny użytkowy zespół folwarczny w stylu barokowym. W jego obrębie znajduje się XIX wieczny drewniany dwór, a także murowana: obora, spichlerz, stodoła, stajnia, kuźnia i ruiny dawnego czworaka z II polowy XIX wieku.
Ciekawostką są tutaj zachowane chałupy ludowe typu biłgorajskiego. Zbudowane są z grubych pół bali (opołów), często - okrągłych (okrąglaków) zwęgłowanych w narożach na obłap z wydatnymi ostatkami. Przykrywają je dachy czterospadowe, tzw. "szory" (nazywane inaczej ?dachami podkasanymi"). Taki dach pokrywa strzecha.
We wsi działa jednostka OSP


Józefów Roztoczański

Józefów Roztoczański położony jest w odległości 4 km od Józefowa.
Miejscowość nazywana była w przeszłości Góreckiem i Krasnobrodem. Ulokowana była na ziemi należącej do senatora Kazimierza Fudakowskiego z Krasnobrodu.
W czasie II wojny światowej na linii kolejowej do Zwierzyńca, dokładnie w Józefowie Rozt. partyzanci z AK dokonywali wielu udanych akcji sabotażowych. Wysadzali np. niemieckie pociągi jadące na wschodni front. Mieszkają tutaj 24 osoby.
Podziwiać tu można murowaną kapliczkę przydrożną, oraz kolejową wieżę ciśnieniową.


Majdan Kasztelański

Notatka o wsi z 1889 roku podaje, że miejscowość ta pod względem administracyjnym należała do gminy Aleksandrów w powiecie biłgorajskim. Należała do parafii w Majdanie Sopockim. Ta sama notatka informuje, że w roku 1827 w Majdanie Kasztelańskim było 24 domy. Mieszkały w nich 144 osoby.
We wsi zobaczyć można zabytkowy młyn wodny z końca XIX wieku. Jest tu także murowana kaplica przydrożna. Stoi na granicy wsi, na rozstaju dróg. Wybudowano ją w 1866 roku.
Niedaleko Majdanu Kasztelańskiego, przy tartaku, znajduje się nieduży zbiornik wodny na strumieniu Krupiec. W Majdanie Kasztelańskim mieszka 163 osoby. Działa we wsi jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej.


Majdan Nepryski

Majdan Niepryski został założony prawdopodobnie jeszcze przed 1580 rokiem przez Ordynację Zamoyską. Nazwa pochodzi od rzeki nad którą został założony.
W Niepryszu przed 1723 rokiem funkcjonowała unicka cerkiew z cmentarzem. W 1750 roku istniała tu publiczna kaplica.
Notatka z końca XIX wieku podaje, że wieś leżała wówczas w obrębie gminy Podklasztor w powiecie zamojskim a do parafii w Józefowie ordynackim.
W skład dóbr Majdanu Nepryskiego należących do Ordynacji Zamoyskiej wchodził także ówczesny folwark Górniki. Znajdowała się tutaj szkoła początkowa, do której uczęszczali mieszkańcy Józefowa. Przed 1920 roku w Majdanie Niepryskim działał młyn wodny. W 1929 roku czynny był młyn parowy i tartak Niegdyś miejscowa ludność pracowała w działających tu kamieniołomach..
Obecnie mieszka tutaj 801 mieszkańców.


Samsonówka

Samsonówka położona jest w odległości 3,5 km od Józefowa Mieszkają tutaj 255 osoby.
W miejscowości tej znajdują się ruiny dawnego dworku jego zabudowań gospodarczych oraz podworski park, który zajmuje powierzchnię 1,16 ha. Zobaczyć możemy pomniki przyrody robinie akacjowe, świerki pospolite, lipy drobnolistne. Dwanaście lip drobnolistnych będących pomnikami przyrody tworzyło niegdyś aleję wjazdową do dworku.


Siedliska

Siedliska położone są w odległości 3 km na wschód od Józefowa. Obecnie mieszka we wsi 255 osób.
Informacja pochodząca z 1889 roku podaje, iż wieś pod względem administracyjnym należała wówczas do gminy Majdan Sopocki w powiecie biłgorajskim. Miejscowa ludność należała do parafii w Józefowie. W 1880 roku istniała tu olejarnia.
W Siedliskach mieszkał Adam Grochowicz, miejscowy artysta, rzeźbiarz.
Funkcjonował tu "dobry" zakład kamieniarski. Powstało tu wiele pomników ustawionych w miejscach pamięci narodowej i na cmentarzach całej Zamojszczyzny. Pod domem artysty ujrzeć można rzeźbę przedstawiającą krokodyla i słońce. Jest tu także jedna z pierwszych rzeźb twórcy - figura przedstawiająca postać Chrystusa.


Stanisławów

Wieś położona w jednym z obniżeń Roztoczańskich. Zachowały się w niej ślady dawnego drewnianego budownictwa charakterystycznego dla Roztocza. Wśród zabudowań ciekawe okazałe drzewa i pozostałości starych przydomowych sadów. W okolicy, na trasie rowerowej znajduje się wspaniały punkt widokowi na Roztocze i Kotlinę Sandomierską.
Stanisławów założono w 1791 roku. Swoją nazwę zawdzięcza synowi Andrzeja Zamoyskiego - Stanisławowi Kostce Zamoyskiemu.?ródło z 1890 roku podaje, iż była to wówczas wieś włościańska należąca do gminy Majdan Sopocki w powiecie biłgorajskim.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 (23 września) roku re jon Stanisławowa zajęty został przez Nowogródzką Brygadę Kawalerii płk K. Zelisławskiego. 26 września tego roku po walkach pod Krasnobrodem zgrupowała się tu 39 dywizja piechoty gen. B. Olbrychta, a w lipcu 1942 roku i sierpniu 1943 roku wieś była pacyfikowana przez hitlerowców.
Podziwiać tu można drewniana kuźnię z 1920 roku i murowaną kaplice się tutaj kościół filialny, pw. Stanisława bm., murowany z kamienia józefowskiego wybudowany w latach: 1983-93 W prezbiterium znajduje się krucyfiks z kamienia, tabernakulum, kamienny ołtarz i ambonka. Przy kościele stoi wieża z dwoma dzwonami: "Maryja Częstochowska", ofiarowany przez parafian z Józefowa i "Stanisław", ofiarowany przez mieszkańców Stanisławowa i Górnik. Oba odlane w Przemyślu w firmie "Felczyński" w 1994 roku. Ciekawie prezentują się wykonane na szkle Stacje Drogi Krzyżowej i umieszczone w oknach kościoła. Do kościoła przylega budynek z kilkoma pomieszczeniami na dwu kondygnacjach.
We wsi funkcjonuje jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Obecnie wioskę zamieszkuje 690 osób.


Szopowe

Szopowe położone jest w odległości 8 km północ od Józefowa.. Mieszka tutaj 135 osób.
Nazwa wsi pochodzi od prowizorycznych domów - szop, u których mieszkali robotnicy pracujący w pobliskich kamieniołomach na wzgórzach Halińskich. Niedaleko wsi znajduje się mogiła powstańców styczniowych z 1863 roku.


Tarnowola

Wieś leży w odległości 3 km na zachód od Józefowa. Wieś liczy 145 mieszkańców.
W czasie II wojny światowej, straciwszy na bagnie Sokolisko dowódcę A. Szymańskiego ps. "Bogdan" - do zgrupowania oddziałów polskich nie dołączyła część 9 kompanii sztabowej AL i obok Tarnowoli nocą z 22 na 23 czerwca 1944 roku przebiła się przez obławę hitlerowskiej akcji "Strumwimd II". Żołnierze dowodzeni byli przez L. Bujnowskiego ps. "Gajowy" i J. Owczarza ps. "Marynarz".
Do ciekawostek Tarnowoli należy zabytkowa chata z I połowy XIX wieku, oraz murowana kapliczka przy-drożna, barokowa figura również przydrożna oraz kamienny krzyż.

Inwestycje Gminne